Waarom de meeste “waterdichte” infraroodverwarmer eigenlijk niet werken Als je ooit te maken hebt gehad met infraroodverwarmers in vochtige omgevingen, weet je hoe lastig het is. Je moet voortdurend vechten tegen het binnendringen van vocht en de extreme hitte die probeert het apparaat te verlaten. Als mensen het hebben over de IP44-classificatie, richten ze zich meestal op het buitenste behuizingdeel. Maar het echte geheim zit in de plek waar de draden het apparaat binnendringen. Hier begint ook de strijd om de controle over de hitte. Dit is precies waar goedkope verwarmeren faillijt. Het probleem met “standaard” draden De meeste eenvoudige verwarmeren gebruiken goedkope PVC- of lage-kwaliteit silicoondraden. Het probleem is dat de hitte niet alleen rondom het verwarmingselement blijft, maar ook door de koperen leidingen wordt getransporteerd naar de plek waar de draden het apparaat binnendringen. Hierdoor kan het materiaal dat de verbindingen afsluit beschadigen. Stel je het voor als een thermische brug: als het materiaal de constante hitte niet kan verdragen, begint het te krimpen. Dan ontstaan er scheuren. En zodra er een scheur is, kan water binnendringen, in contact komen met de elektrische stroom… en dan ontstaat er een kortsluiting. Dat is zeker geen fijne situatie voor iedereen. Gebruik geenlijmkanonnen Ik heb gezien dat sommige producenten proberen dit op te lossen door lijmkanonnen of goedkope epoxymaterialen te gebruiken. Eerlijk gezegd: doe dat niet. Die materialen gaan na een paar gebruikscycli kapot. Om dit echt te laten werken, moet je een meervoudige aanpak gebruiken. Wij gebruiken siliconekit met hoge temperatuurbestendigheid, gecombineerd met een compressiemateriaal. Dit zorgt voor een mechanische afsluiting. Het belangrijkste is om het juiste evenwicht te vinden. Als het materiaal te stijf is, zal het breken wanneer het metalen behuizingselement uitzet of krimpt (wat zeker gebeurt wanneer de temperatuur van 20°C stijgt tot 400°C). Als het materiaal te zacht is, lekt het gewoon. We besteden veel tijd aan het vinden van het juiste evenwicht, zodat het materiaal nog steeds luchtdicht blijft, maar de thermische schokken kan absorberen zonder te breken. Eén ding om in de gaten te houden Er is hier een compromis: het gebruik van sterker sluitmateriaal zorgt ervoor dat er meer warmte vastgehouden wordt rondom de draden. Hierdoor blijft het water buiten, maar de hitte blijft ook vastzitten op de plek waar de draden het apparaat binnendringen. Hier maken veel mensen fouten bij de installatie. Als je te dunne draden gebruikt, zal het apparaat van binnenuit “koken”, omdat de hitte nergens heen kan. Kijk goed naar de stroomsterkte en zorg ervoor dat de draden voldoende dik zijn. Het is een klein detail, maar het maakt wel uit of de verwarmer jarenlang werkt of al na een maand kapotgaat.